♥ C H A M O M I L E ~

 

 

♥ แฮ่ >.< หลังจากพักยกหายหน้าหายตาไปจากบล็อกนานมาก (?)... ไม่ ได้หายไปไหนนะคะ พอดีติดเรื่องทำงานและซ้อมรับปริญญาจ้า ^^ เอ้าสำหรับใครที่ยังไม่ได้อ่านพาร์ทอินโทรกับพาร์ทแรกตามไปอ่านได้ตามลิงค์ ด้านล่างนะคะ

 

 

 

 

♥ ตอนที่สอง... ต่อกันด้วยเรื่องของการไปรายการเพลง Inkigayo กันนะคะ อย่างแรกต่อจากพาร์ทก่อนก็คือ เราบอกว่าเพื่อนเป็นคนเช็คเวลานัดหมายของบรรดาบิวตี้เกาหลีให้ว่าเค้านัดกัน ที่ไหน เวลาใด สรุปก็คือ

 

 

 

 

 

ข้อความข้างบนเป็นอันที่เฟินแปลให้จากแฟนคาเฟ่ เรากะแพร์รู้ก็โคตรตกใจเวอร์.. เช้าไปไหนวะ - -* คือสถานีมันก็อยู่ไกลโคตร จะออกนอกเมืองอยู่แล้วอ่านะ แต่ถ้าอยากดู Comeback ก็ต้องทน แล้วมันก็เป็นความแค้นส่วนตัวเราด้วยอะ เค้าว่ากันว่า Inkigayo มันเข้ายาก เพราะสตูดิโอของ SBS มันเล็ก แต่เราจะต้องเข้าให้ได้!

 

 

เรานัดกันที่สถานี Gayang ตอน 7 โมงครึ่ง แต่ขอโทษทีเหอะค่ะ ตอนตี 2 ยังไม่มีใครนอนเลยเหอะ จะตื่นกันไหม ก็แอบหวั่นๆ ใจอยู่ แต่บอกตรงๆ ว่าเราตั้งใจลากแพร์มา Inkigayo จริงๆ ฮ่าๆ สรุปว่าเราไปถึงที่ Gayang ตอน 8 โมงพอดีเป๊ะ - -* แล้วก็ติดต่อเฟินไม่ได้เลย เพราะไม่มี wi-fi ฟรีให้เล่นเลยอะ คุยทางทวิตไม่ได้ ก็เลยเหลือเรากะแพร์ 2 คน ก็เดินตามเด็กๆ เขาไป เห็นดูท่าทางรีบร้อนประหนึ่งจะมาต่อคิวดูบีสท์ 555

 

 

เรากะแพร์ตัดสินใจเดินตามน้องคนนึงไปอะ สรุปไปโผล่หน้าสตูดิโอของ SBS จริงๆ ด้วย ฮ่าๆ เห็นประชากรจำนวนมากมายมหาศาลแล้วก็ตกใจโคตรๆ นี่หรือแฟนคลับบีสท์ อยากจะบ้า มีแต่เด็ก เด็ก เด็ก T^T ไม่พอแค่นั้น.... ข้างนอกสตูคนแย่งกันลงคิวมากมาย มันเลยดูวุ่นวายมากๆ

 

 

 

เรากะแพร์เลยเดินไปหาน้องสต๊าฟฟ์คนหนึ่ง (ที่เกาหลีจะประมาณว่าใครมาถึงก่อนก็จะตั้งตนเป็นคนเขียนคิว ลงชื่อในกระดาษใช่มะ แล้วก็คือเป็นคนเรียกคิว นับคิวไรงี้ เออ...แต่กรณีบีสท์นี่เค้ามีป้ายห้อยสต๊าฟฟ์อะ สต๊าฟฟ์วัยละอ่อน - -*) สรุปก็ถามว่าลงชื่อที่นี่ใช่ไหม เป็นภาษาอังกฤษง่ายๆ แต่คือเค้าไม่เข้าใจเราอะ เค้าก็เลยยื่นปากกากับกระดาษมาให้เราเขียนชื่อเอง สรุป... การลงชื่อนี่คือมีเรากะแพร์ที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ... - -* เด่นมาก

 

 

จากนั้น... ก็รอเวิ่นเว้อรอมาก... ให้น้องเค้าเรียกชื่อเข้าคิว ขอโทษเหอะค่ะคนเป็นพัน เราก็มา 8 โมง คิวหลังๆ แม่ง... โคตรเซ็งค่ะ ฮ่าๆ ก็รอต่อไป ต้องเงี่ยหูฟังดีๆ นะคะ เพราะน้องเค้าจะอ่านชื่อพวกเราเป็นสำเนียงเกาหลีอะ ชื่อเราไม่ลำบากเท่ืาชื่อแพร์ น้องเค้าอ่านเป็น "พีแอ~" 5555

 

 

พอเราแน่ใจว่าน้องเรียกชื่อเราก็ไปเข้าแถว... แต่ปัญหาเกิดค่ะ เพราะแถวที่ว่ามันแถวไหนวะ - -* คือด้วยความที่บิวตี้ที่มางานนี้ก็โคตรจะเด็กประถม มัธยมต้นไรงี้ มันก็เจี๊ยวจ๊าวเสียงดังมาก ไม่พอค่ะ! ยังเข้าแถวไม่เห็นเป็นแถว วุ่นวายสุดๆ

 

 

แพร์ก็เลยตัดสินใจเดินไปถามต้องสต๊าฟฟ์ผู้หญิงอีกคนว่า เราจะเข้าแถวตรงไหน... ปรากฎน้องแกชี้ไปด้านหลังอันไกลโพ้นโน้น~ แพร์มันก็เลยพยายามอธิบายว่า เฮ่ย! เพื่อนน้องเค้าเรียกชื่อพวกเราแล้วนะ เราก็ต้องเข้าคิืวตรงนี้ดิ! แต่อนิจจา น้องแกไม่เข้าใจศัพท์อังกฤษง่ายๆ จริงจัง เลยเดินไปเรียกสต๊าฟฟ์อีกคนมา ชีก็ตะโกนเรียกออนนี่!!! แล้วกวักมือเรียกแล้ววิ่งไปดูโพยว่าเรียกชื่อเราไปยัง สรุป - -* น้องแกก็เดินกลับมาค่ะ แล้วก็ชี้ๆ ไปที่พื้น ประมาณว่าให้เรายืนตรงนี้แหละ - -* (โชคดีที่เขียนชื่อเป็นอังกฤษน้องเค้าก็เลยสังเกตเห็นง่าย)

 

 

ยืนไปได้สักพักเริ่มมีเด็กเกรียนมาแทรกแถวขึ้นเรื่อยๆ อากาศสบายๆ ตอนเช้าก็เริ่มร้อนอบอ้าว เราก็เริ่มปรับทุกข์กะแพร์แล้วว่าเราติดต่อเฟินไม่ได้เลย สงสัยจะไม่ได้เข้าไปดูบีสท์ในสตูแล้ว แ่ต่แพร์มันนิ่งมากอะ เราก็เริ่มหวั่นในใจแล้วแบบเอ๊ะ.. ชีเงียบ ชีจะเหวี่ยงปะคะ 555 กำลังปรับทุกข์เพลินๆ... เห็นเด็กเกาหลีกรีดร้องกัน มองไปที่ห้องพักศิลปินข้างบน อ่อ... นึกว่าไรบีสท์ออกมาถ่ายรูปบิวตี้ที่มารอหน้า SBS นั่นเอง (เห็นได้จากที่ยังโยซอบหรือใครนี่แหละสักคน 555 อัพลงทวิตเตอร์จ้า รูปนั้นแหละ) บีสท์ก็โผล่มาโบกมือทักทายบ้าง

 

 

พอบีสท์ผลุบ?หายไปในห้อง - -* เด็กมันก็เริ่มมาแทรกแถวละ เรากะแพร์เลยโดนเตะกระเด็นออกจากแถวมาแบบมึนๆ คุยกะใครไม่ได้เลย จุดนี้ไม่มีคิวให้เราแล้ว ทั้งๆ ที่ต่อคิวไว้แล้วอะ ทำไงดี? แพร์ก็เลยเดินไปหาสต๊าฟฟ์คนเดิม แล้วพยายามจะบอกให้เค้าหาแถวให้เราอยู่ ใบ้ทั้งเกาหลีคำ อังกฤษคำแล้วน้องก็ยังไม่เข้าใจ จนแพร์เริ่มเหวี่ยงแล้วอะ อารมณ์แบบใส่หน้าน้องคนนั้นเต็มๆ ว่า "ออตอเค!!!!" จะให้พวกเราทำไงวะ คิวก็มาต่อ ดันถูกเตะออกมา แล้วไม่มีใครที่สามารถสื่อสารกะเราได้เลย เพราะไม่มีใครคนไหนเป็นภาษาอังกฤษเลยสักคน คือเราก็เริ่มแบบจะร้องไห้แล้วอะ ในใจเราคืออุตส่าห์ถ่อมาถึงนี่ อยู่หน้าประตูแล้ว ยังไม่ไ่ด้เข้าไปเจอน้องซึงอีก T^T

 

 

เราก็เริ่มคุยกะแพร์แล้วอะว่าสตูดิโอแค่นี้จุคนได้ไม่หมดหรอก เราไม่ได้เข้าแน่ ถึงจะอยู่ในแถวเดิมก็อดเข้า เพราะคนมาเป็นพัน แต่สตูจุได้ไม่กี่ร้อยคนเอง เราก็เลยถามแพร์ว่าทำไงดี "หรือจะกลับ" เป็นประโยคที่เราพูดขึ้น แต่แพร์หน้านิ่งมากไม่พูดอะไรเลย T^T เรา เริ่มรู้สึกแล้วว่า เพื่อนเราก็ไม่ได้ชอบบีสท์ แล้วเราก็ยังลากเพื่อนมาลำบากด้วยกันอีก เราเริ่มรู้สึกแย่มากๆ อะ เหมือนทำให้เพื่อนเสียเวลา T^T

 

 

และแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิด? ก็เกิดขึ้น หลังจากที่เราถามแพร์ว่าจะกลับไหม?  แพร์ไม่พูดอะไร แต่แพร์เริ่มด่า บ่น ระบายความอึดอัด ถึงกำแพงด้านภาษาที่กั้นเราไว้ เรากะแพร์ก็เคยเรียนเกาหลีมานะ แต่ไม่เยอะ แพร์ได้เกาหลีเยอะกว่าเรา แต่พอเอาเข้าจริง มันใช้อะไรไม่ได้เลย เราเหมือนถูกปล่อยเกาะอะ แพร์หน้านิ่งมาก และน่ากลัวมากๆ T^T (ขอเม้าท์เพื่อนหน่อยนะ)

 

 

แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันคือ.... แพร์เดินไปหาสต๊าฟฟ์คนเดิม แล้วดึงแขนเค้าไว้ พยายามพูดว่าจะให้เราเข้าคิวตรงไหน (ถึงแม่น้องจะไม่เข้าใจแบบเดิม - -*) น้องก็พยายามเลี่ยงเพราะสื่อสารกันไม่ไหวไง คือจะเดินหนี หรือทำทีเป็นไปฝากเราไว้กะสต๊าฟฟ์คนอื่นไรงี้ แต่คราวนี้แพร์มันเหวี่ยงจริง คือมันเดินตามน้องสต๊าฟฟ์คนนั้น จับแขน วิ่งตาม กระโดดข้ามเก้าอี้เดินตาม ประกบติด มันก็ทำมาแล้ว มันเหวียงจริง 555 จุดนี้ ขอซูฮกให้ความเหวี่ยงของมันค่ะ เล่นเอาสต๊าฟฟ์กลัวมันมาก 555

 

 

น้องเค้าก็เลยทนไม่ไหว เลยฝากเรากะแพร์ที่สต๊าฟฟ์เด็ก (ละอ่อนกว่าชีอีกค่ะ - -*) คนนี้ดีหน่อย พยายามจะหาล่ามมาแปล แต่ออนนี่ที่เรียกมาทั้งหมดก็ไม่มีใครเก็ทอังกฤษสักคน แพร์ก็ใ้ช้วิธีเดิมคือไม่ไหวแล้ว เหนื่อย เครียด ร้อน เหวี่ยง เดินตามค่ะ ถ้าคิดว่ามันไม่ได้ผลก็ให้มันรู้ไป... อย่างน้อยเราก็มาต่อคิวนะ คุณจะมามั่วคิวเราแบบนี้ได้ไงคะ - -*

 

 

แล้วเหมือนพระเ้จ้าคงเห็นใจ (มั้ง) เพราะในขณะที่คำขอร้องของแพร์คำสุดท้าย? ได้ถูกเ่อ่ยออกมา พร้อมทั้งลงท้ายประโยคด้วยคำว่า "Please!!!!" แล้ว น้องคนนี้ก็หยุดกึก และหันมามองเราด้วยความชะงักงัน... เพราะในคำขอร้องของแพร์มันฟังดูเสียงแข็งกร้าว แต่แววตาคือไปแล้วอะ มันอัดอั้นมาก ที่ไม่มีใครคิดที่จะช่วยเหลือเราเลยสักคน T^T ไม่มีเลยจริงๆนะ เป็นต่างชาติแล้วไงวะ!!!!!

 

 

น้องเค้าคงกลัวปนเห็นใจอ่านะ ก็เลยจับมือเรากะแพร์แล้วพาเดินจูงไปแหมะเราไว้ที่แถวๆ หนึ่งของบิวตี้ ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าแถวไหนอะไรยังไง รู้แต่ว่าแถวหน้ากว่าเดิมที่มารอคิวเยอะมาก... ช่วงที่กำลังมึนๆ นั้น เฟินมันก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ เห็นน้องสต๊าฟฟ์เดินจูงมือเรากะแพร์ไป มันก็เลยวิ่งตามมาค่ะ มาหยุดตรงแถวข้างๆ เรา เราเห็นน้องสต๊าฟ์กันไปพูดกะน้องแฟนคลับข้างหลังเราประโยคหนึ่งแล้วก็เดินไป เพิ่งมารู้ตอนหลัง ที่เฟินแปลให้ฟังว่า

 

 

 

 

 

 

ตอนเฟินโผล่มานี่ มันก็บ่นก่อนเลยว่าตื่นสายๆ แต่วินาทีนั้นเราก็แบบเห็นหน้าเฟินก็อัดอั้นมาก เพราะเราต้องการคนเก่งเกาหลีสักคนมาเป็นล่ามมาก "กำแพงภาษามันกั้นไว้สูงมาก" T^T ทีนี้น้องสต๊าฟฟ์ผู้หญิงอีกคนก็เริ่มเดินเขียนคิวเพื่อที่จะเข้าสตูแล้ว... แต่พอมาถึงเรากะแพร์ เค้าก็ถามเป็นเกาหลีใส่ แล้วเราทำหน้างงๆ เค้าก็เลยจะไล่เรากะเพื่อนให้ไปเข้าแถวที่อื่น แต่อย่างที่บอกเฟินมาทุกอย่างก็เป็นไปได้ 555 เฟินเริ่มต้นเจรจาพาทีกะน้องสต๊าฟฟ์เค้า

 

 

สรุปได้ว่า...เค้าจะไล่เราไปต่อคิวด้านหลังเพราะ คนที่จะเข้าแถวนี้ได้ จะต้องมีผ้าเชียร์ออฟฟิเชียลบีสท์เท่า นั้น เฟินก็เลยถามเค้าต่อว่า แต่เราไม่มีเราต้องทำไง... น้องบอกมาคำเดียวว่า ให้ซื้อซะ 5,000 วอน..... ตอนเฟินแปลให้ฟังจบนั้น เรากะแพร์รีบควักตัง 5,000 วอนทันที T^T ไม่ไหวแล้ว อยากดูบีสท์มาก เฟินก็เลยบอกน้องไปว่า ขอ 2 ผืนนะ สักพักเค้าก็หยิบมาให้ แล้วเก็บตังไป พร้อมทั้งเขียนคิวให้เราใหม่... 55555 อัศจรรย์ใจเมื่อมีล่ามเกาหลีประจำตัว T^T

 

 

พอได้ผ้าเชียร์มาในมือแล้ว เฟินก็บอกว่า แถวที่เราเข้าอยู่เนี่ย เป็นแถวที่เค้ามาต่อตอนตี 5 นะ (น้องสต๊าฟฟ์คุยกะเฟิน) เราก็แบบอืมจับผ้าเชียร์ แล้วขอโทษแพร์กะเฟินที่ทำให้ยุ่งยาก แล้วเราก็ร้องไห้ตรงนั้นเลย ร้องจริงๆ มันไม่ไหวแล้ว คือมันกดดันมาก ถ้าใครมาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครช่วยเหลือเราได้ แล้วอยู่ดีๆ ก็มีเพื่อนโผล่มาช่วยเนี่ย จะเข้าใจได้ดี T^T สรุปว่าพอเราร้องไห้ แพร์ก็น้ำตาซึมตาม T^T เราขอโทษพวกแกที่ทำให้ลำบากนะ แล้วก็ขอบคุณในความพยายามของแพร์ และล่ามกิตติมศักดิ์อย่างเฟินมากๆ ไม่ได้พวกแกเราคงไม่ได้เข้าสตูอะ

 

 

 

♥ ในที่สุด... ก็ได้เข้าสตู พอเช็ดคราบน้ำตาเรียบร้อย ด้วยความดี๊ด๊า ก็เลยถ่ายรูปตึกไว้เป็นหลักฐาน? แถมด้วยรูปป้ายคิวของบิวตี้ที่มารอตั้งแต่ตี 5 ฮ่าๆ :)  

 

 

 

ฮ่า.. แปะกันที่ถนนหน้าตึกนี่แหละ ใจความว่า "บิวตี้ที่มาตั้งแต่ตี 5 ให้มาต่อคิวตรงนี้"  ฮ่า พอได้รันคิวเข้าไปข้างใน เกือบไปละ เกือบไม่ได้เข้า เพราะได้นั่งแถวสุดท้ายพอดิบพอดี ส่วนเฟินไม่ได้เข้า มาทำหน้าที่ล่ามและส่งลูกทัวร์อย่างเรากะแพร์เข้าสตู จะรออยู่ด้านนอก สตูดิโอค่อนข้างเล็ก เมื่อเทียบกับของช่อง MBC Music Core ที่เคยไปปีก่อนนะ ฮ่าๆ :) เข้าไปก็เห็นสต๊าฟฟ์กำลังเช็คเวทีกันใหญ่ บีสท์ยังไม่มา ตื่นเต้นแฮะ >.<

 

 

 

 

จำได้ไหมเอ่ย... ฉากเวทีอันนี้ ตอน Comeback ที่ Inkigayo นี่เอง >.< นั่งเวิ่นๆ กับแพร์ไปได้สักพัก ตื่นเต้นอะ น้ำตายังไม่หยุดไหลกันเลยทีเดียว พยายามหาสัญญาณต่อ Wi-fi ก็ไม่มีแฮะ อับสัญญาณสุดๆ - -*

 

 

 

 

ฮี่ๆ >.< แอบถ่ายรูปคิวที่เขียนที่ข้อมือ กะผ้าเชียร์ผืนละ 5,000 วอนไว้ตอนรอบีสท์... รอไปได้สักพัก เสียงกรีดร้องก็ดังขั้น เพราะว่าเด็กๆ บีสท์เดินออกมาทักทายแฟนเพลงแล้วนั่นเอง ฮ่า อย่าถามว่าแต่ละคนเป็นไง เพราะสายตาเราค่อนข้างลำเอียง ชอบโฟกัสไปที่ฮยอนซึงคนเดียว~

 

 

แต่ละคนก็ทักทายบิวตี้ตามธรรมเนียมแล้วก็กล่าวขอบคุณที่มาในวันนี้ >.< ดงอุนดูตื่นเต้นมากๆ ไม่ดิ เด็กๆ ทุกคนดูตื่นเต้นมากๆ ฮ่าๆ แต่วันนั้นน้องอุ่นแอบทักทายบิวตี้เยอะอะ ดูจุนด้วย ฮยอนซึงดูผิวขาวผ่องเป็นยองใยมากมาย เปล่งประกายสุดๆ (ลำเอียงมาก >.<) จุนฮยองช่างเงียบดีแท้ แต่ชอบแอบยิ้มมุมปาก? ใส่บิวตี้ เสียงกรีดร้องโคตรกระหึ่มใส่จุนฮยองอะ (หมั่นไส้เล็กน้อย ฮ่าๆ) พอทักทายเสร็จ ก็ไปเริ่มตั้งแถวเตรียมตัวอัดไลฟ์เพลง Fiction รอบแรก... (แอบถ่าย แหะๆ ตอนเด็กๆ เตรียมตัวอัดเพลง เด็กหัวส้ม กรี๊ด~)

 

 

 

 

พอดนตรีขึ้น... บิวตี้ก็เริ่มอังกอร์กันเสียงดังมากๆ... "ยุ นดูจุน จางฮยอนซึง ยงจุนฮยอง ยางโยซอบ อีกีกวัง ซนดงอุน โซบีสือทึ ยุนดูจุน จางฮยอนซึง ยงจุนฮยอง ยางโยซอบ อีกีกวัง ซนดงอุน ฟิคชั่นแดบัก!" แรกๆ เรากะแพร์ก็อังกอร์ตามไม่ทัน จะเร็วไปไหนเว้~ แต่ด้วยความที่อังกอร์เพลงนี้ง่ายมาก (แค่คุณต้องท่องจำชื่อและเรียงลำดับความแก่ให้ได้ขึ้นใจ 555) รอบหลังๆ เรากะแพร์ก็เลยแม่น ออกเสียงดังมาก ฮ่า :)

 

 

พอจบรอบแรกด้วยความไวเวอร์? (เอ๊ะ แปลกๆ...) ฉันยังไม่ทันได้มองจุนซึงเลยนะเว้ย มองแต่ฮยอนซึง - -* ส่วนคุณแพร์นะเหรอ... กรีดร้องเด็กของคุณฮีชอล (เมนคุณแพร์) ไปแล้วเรียบร้อยค่ะ พะงาบๆ ปากออกมาเป็นชื่อ ยงจุนฮยอง ซะงั้น ฮ่าๆ สรุปก็ไมไ่ด้โมเมนต์จุนซึงงะ (นี่คือแกไปดูอะไร? - -*) เอาเถอะ จุนฮยองไอ้เด็กนี่ยังคงเก๊กเวอร์? เสมอต้นเสมอปลาย บิวตี้ก็กรีดร้องชืิ่อไป ยงก็ทำได้แค่ยิ้มนิดๆ แล้วนิ่ง... แต่ฉันแอบเห็นแกคุยกะไอ่แก่นะ ยงจุนฮยอง อย่ามาทูจุนนะยะ ฉันไม่ปลื้ม~ เพราะยุนดูจุนฉันก็ชอบ (เอ๊ะยังไง 5555?)

 

 

ต่อ... พอจบรอบแรก เด็กๆ ก็ขอบคุณบิวตี้กับ PD พร้อมทั้งทำท่าพีซ... ซึ่งตอนนั้นบิวตี้ก็ยัง งงๆ ว่ามันคืออะไรวะ ไอ้ชูสองนิ้วเนี่ย แต่เราก็ทำใส่เด็กคืน 555 แล้วก็เดินเข้าหลังเวทีไป ฮี่ๆ >.< ในใจก็เลยคิดว่า... "นี่มันจะเอาแค่รอบเดียวผ่านหรอวะ ไม่นะเว้ยยยย โน!!!!" เพราะปกติเวลาศิลปินคัมแบ็คมักจะเจอ PD โหด? ต้องอัดหลายรอบหน่อยแล้วเลือกที่ดีที่สุดออกอากาศค่ะ อย่างปีก่อนเราดูสาวๆ Wonder Girls เพลง TDT ปาไปเกือบ 10 รอบได้ ของ CNBLUE 3 รอบ เรียกว่าคุ้มมาก แต่ถ้าวงเด็กบีสท์จะแค่รอบเดียว มีเคือง!!!!!

 

 

แต่บังเอิญโชคดี แหะๆ :) เพราะพอพักไม่นาน (ระหว่างพักแอบได้ยินเสียงเด็กๆ พูดใส่ไมค์ ฮ่าๆ) บีสท์ก็ออกมายืนทักทายบิวตี้กะทีมงานที่เวทีใหม่อีกรอบเตรียมอัดรอบ 2 ... ทีเด็ดอยู่ที่รอบที่ 3 อะ โยซอบคะ สะบัดหัวซะ เรากะแพร์กรีดร้องแล้วดื้นพล่านๆ บนเก้าอี้ ฮ่าๆ ชอบอะ ชอบยังโยซอบร้องเพลงแบบไฮเปอร์ ฮ่าๆ

 

 

พอรอบ 3 จบ PD ส่งสัญญาณว่าโอเค แสดงว่ารอบนี้เอาแล้วละ มันโอมาก ฮ่า เด็กๆ เลยโค้งขอบคุณทั้งบิวตี้กับทีมงานกันใหญ่ แหม...มารยาทงามมากคุณน้อง ที่สำคัญก่อนเข้าไปพักหลังเวที ไม่ลืมทำท่าพีซ ใส่แฟนคลับ แถมยังประกาศใส่ไมค์ว่า "ให้บิวตี้อยู่รอกันก่อนนะ... เดี๋ยวเย็นนี้เจอกัน มี meeting แล้วลงท้ายประมาณว่า จะไปกันใช่ไหมเย็นนี้" บิวตี้ทุกคนก็ตอบว่า เน้!!!! เอ้อ.. ไปไปแน่นอนโว้ย (หมายถึงบิวตี้คนอื่นนะ 555) บีสท์ก็พูดย้ำแอบหลายรอบเหมือนกันนะว่าเย็นนี้ต้องอยู่รอไป meeting ให้ได้นะ ฮ่าๆ น่ารักดี จุ๊บๆ (เอ๊ะ...)

 

 

พอออกมาจากสตูดิโอปุ๊บ ก็เจอเฟินยืนรออยู่ เลยรีบวิ่งถลา? ไปขอบคุณเป็นการใหญ่ ฮ่าๆ :) เฟินเลยบอกว่า ตอนที่ยืนรอเรากะแพร์อยู่ข้างนอกสตู เห็นแฟนคลับที่ไม่ได้เข้าเยอะมากเลย ส่วนใหญ่ก็เป็นชาวต่างชาติด้วย เฟินก็บอกว่าเราสองคนโชคดีมากที่เป็น เวกุก (ชาวต่างชาติ) ที่สามารถเข้าสตูไปดูได้อะ >.<

 

 

ทีนี้เราก็เลยคุยกันเรื่องมินิแฟนมีทตอนเย็นของเด็กบีสท์ว่าเอาไง แต่เฟินกะแพร์บอกว่าเหนื่อยไม่ไป แล้วจริงๆ เราก็เหนื่อยด้วยแหละ ตั้งแต่เช้าัยังไม่ได้หาอะไรกินกันเลย รีบมา ออกมาจากสตูก็ 10 โมงกว่าแล้วอะ มึนมาก ก็เลยตัดสินใจไม่ไปมีทดีกว่า แต่ไปหาอะไรกินกันแล้วเที่ยวอย่างอื่นแทน....

 

 

ขอจบรีวิว + ดราม่าการไปดูนักร้อง ณ Inkigayo แค่นี้ก่อนนะ พาร์ทสองจริงๆ ยังไม่จบจ้ะ แต่ว่ามันยาวเกินไปละ อาจจะต้องต่อเอนทรี่หน้า >.< จริงๆ เอนทรี่หน้าก็ยังอยู่วันเดินแหละ คือหลังจากออกจาก SBS เราก็ไปชิมไก่ร้านเซเว่น คือร้านยอลบงจิมตัก สาขาคังนัม กันจ้ะ เดี๋ยวมารีวิวของกินอร่อยๆ ให้ดูนะ

 

 

แล้วเจอกันพาร์ทหน้าจ้ะ.... "Part II (Final) ไก่ร้านเฮียเว่น COEX คังนัม การตัดสินใจที่ผิดพลาดของลูกทัวร์ และ โดนเมนลงโทษ" แหะ จั่วหัวซะน่ากลัว... แค่ผิดพลาดที่ไม่รอที่อินกิต่อเอง... แต่จะเจอเมน (ฮยอนซึง ฮีชอล) ลงโทษอย่างไรนั้น ติดตามได้ในเอนทรี่หน้าค่ะ :)